Als psychosociale hulpverlener probeer jij elke dag de meest gepaste hulp te bieden aan mensen die zich op een moeilijke plek in het leven bevinden.

Eenvoudig is dit niet, want:

• Je ontmoet steeds andere mensen in de meest diverse levenscontexten,
• die worstelen met de meest diverse moeilijkheden en toestanden.
• Wat mensen met je delen raakt jou ook.
• Er is druk om snel te werken (en soms volgens een protocol waar je bedenkingen bij hebt).
• Het leven blijft mensen in de cliëntpositie soms keihard treffen.
• Wanneer moet je volgen en wanneer leiden?
• Wiens waarden moeten centraal staan?

Onzekerheid blijft een deel van je werk, hoeveel ervaring en opleiding je ook achter de kiezen hebt. Soms hap je naar lucht. Soms heb je twijfels bij wat je (niet) gezegd of gedaan hebt. Niet?

I know the feeling 

… want helpende gesprekken voeren is al meer dan 30 jaar mijn werk: op psychiatrische afdelingen, bij mensen thuis en bij ons thuis, op ons bureau. Ik heb therapeutische opleidingen verslonden, om toch maar te proberen competent genoeg te worden.

Bijzondere ontmoetingen

In 2005 had ik me ingeschreven voor een workshop van Michael White, de Australische vader van de narratieve therapie. Ooit had ik een tekst van hem gelezen die me intrigeerde. De eerste dag van de workshop wist/voelde ik al dat mijn werk nooit meer hetzelfde zou zijn. Zo geraakt was ik

• door zijn kijk op helpende gesprekken,
• door de zorgvuldigheid in zijn spreken met mensen en
• door hoe hij zijn respect voor mensen in de cliëntpositie in de praktijk uitdrukte.

Ik kon toen niet voorspellen dat ik mijn hart al zo verloren had aan deze inspiratie dat ik naar Michael White zou trekken, in Australië, om bij hem opleiding te volgen. Dit heeft mijn werk inderdaad veranderd: hoe ik het doe en mijn ervaring ervan.

De eerste keer dat ik naar Australië reisde, had ik een boek bij me van Johnella Bird. Ik proefde daar een ethiek in als bij Michael White maar ook interessante verschillen en accenten. Sinds 2016 heb ik maandelijks een supervisiegesprek met haar. Dit is een intense opleidingsweg geworden in relationele narratieve therapie.

Ik voel me beter toegerust op de ontmoetingen – met al het moeilijke dat mensen ervaren – en ik vertrouw er op dat er goeie en mooie dingen gaan gebeuren.

Mijn doel

Ik wil deze (klassieke en relationele) narratieve inspiratie doorgeven aan jou, en de vruchten die die oplevert. Daarom geef ik workshops en een jaaropleiding met het beste dat ik te bieden heb: nl. kennis, vaardigheden, perspectieven en een houding

• die bijdraagt aan helpende gesprekken,
• die mensen in hun waarde plaatst,
• die jou en je gesprekspartners beschermt tegen vormen van denken, spreken, omgaan en werken die hen zouden kunnen vernederen,
• die het mogelijk maakt om eigen ideeën aan te bieden zonder de ander ermee te overpoweren,
• die gevoelig maakt voor reële en relevante contextfactoren en machtsongelijkheden,
• die een kompas geeft om te navigeren doorheen de complexiteit van ervaringen en contexten,
• die naar uitwegen wijst ook wanneer radeloosheid speelt,
• die jou als hulpverlener niet alleen beschermt tegen burn-out, maar je werk en leven rijker en voller maakt.

De workshops en de opleiding worden sterk gewaardeerd.